आमसहिद परिवार, बेपत्ता परिवारदेखि इमानदार कार्यकर्ता घाइते साथै घाइते परिवारजन मात्र होइन, आमजनसमुदायलाई मुटु घोचिरहेको छ । पार्टीका नेतागणहरूबाट आज ती जनयुद्धका हजारौा सहिद परिवारजनले स्पष्ट जवाफ चाहिएको छ । आज न सास न लास भएका बेपत्ता परिवारजनहरू दृष्टिक्षीतिजमा बादल मडारिरहेको अनुभूत गर्दैछन् । के आज यही स्थिति ल्याउन ती वीरहरूले जीवन बलिदान गरेका हुन् । आज सैयौा आफ्ना अङ्गहरू बलिदान गरेर क्रान्तिलाई यहाासम्म पुर्याइएको यही सत्ता सम्पत्ति व्यक्तिगत प्रयोजनको लागि हो । आज करिब ८० प्रतिशत भूभाग जनसत्ता त के आफ्ना बलिदान अभीष्ट रछ्यानमा पुर्याइादैछ । पूर्ण विस्तारै संसद्वादको अफिमले त्यो आदर्श टुङ्गयाइादै छ । यस्तो परिस्थितिमा गद्दारीलाई पार्टी विधानको न्यायिक कठ्घरामा उभ्याउन सकिरहेको छैन । आज ती सात हजार कार्यकर्ता कुनै विस्तारित बैठकमा सहभागीलाई प्रश्न गर्न चाहन्छु यो परिस्थिति तपाईंको कुनै हात छैन रु तपाईं यो स्थिति सम्पूर्ण जिम्मा नेतृत्वलाई दिएर भाग्न पाउनु हुन्छ । यसको छोटो चर्चा गर्न चाहन्छु ।
आदरणीय नेतागण, आफ्ना सम्बन्धित कमिटीमा विषयवस्तु उठाउादा जवाफ नपाइएपछि यसको टुङ्गो लगाउन भनी पााचौा विस्तारित बैठक बालाजुमा आएर पेचिलो ढङ्गले उठाउनुभयो । नेतृत्व आचरणले कम्युनिस्ट आचरण छोड्यो, खबरदार गर्नुभयो । तर, त्यसको निष्कर्ष ढुक्कसाग आशातित हुादैमा जवाफ दिन सक्नुभएन । किनकि निष्कर्षमा पुग्नु भएन । त्यहाा भावावेग जवाफबाट जोडदार तालीले पास गर्नुभयो र निस्किनुभयो । त्यहाा निष्कर्ष आशातित निष्कर्ष क्रियान्वयनमा जान सकेन तब मात्र पुष्टि भयो कि नेतृत्वको भावावेग जवाफमा पो ताली हााकिएछ । त्यहााका हुबहु प्रतिबिम्ब पार्टी कमिटी, आमरूपमा गयो नै । यी विषय क। माओले भनेझौ ुसच्चाएको गल्ती विलाएर जान्छ, नसच्याएको गल्ती कुहिन जान्छ ।ू त्यसस्वरूप खरिपाटीमा गएर निस्कियो । नेतृत्वमा ती सारा प्रवृत्ति आ(आफ्ना तहमा मेट्नभन्दा पनि छोड्नलाई नयाा ठूला गलत प्रवृत्ति अपनाएको देखिन्छ । यसकै निरन्तर अगाडि बढिरहेको पाइन्छ । खारिपाटी आन्तरिकरूपमा अन्तरसंघर्ष झन् पेचिलो र केही उच्छृंखलता सीमा तोडेरसमेत बढेको पाइन्छ । त्यहााबाट कार्यकर्ताले के अनुभूति गरे भने पार्टी अब नयाा बन्न सकेन, संसदीय गन्धलाई बासनामा रूपान्तरण गर्न भरमग्दुर प्रयासमा पूरै शक्ति लगाएको पाए । यो स्थितिमा वास्तवमा वर्गसंघर्ष जगमाभन्दा पनि संसदवादी जगमा सम्झौता कार्यनीति टुङ्गयिो, रणनीतिक महत्वको सवालमा भावावेगको अन्तरसम्बन्ध चर्को जमघटमा टुङ्गयाउने भनेर टुङ्गयिो, त्यो कुनै एक ढिक्का भएर ल्याइएको कार्यनीति नै नभएकोले पनि होला । बहुमतले जित्ने नाम अर्को गम्भीर गलत प्रवृत्तिको सुरुवात गरेको पाइन्छ । सिर्जनाशीलरूपमा पास गरिएको कार्यनीतिमा कार्यान्वयन जानेभन्दा औपचारिक बुर्जुवा मासमा रमाउने नयाा खेल सुरुभयो । कोही कसैको मातहतमा रहने प्रक्रियाको औपचारिकरूपमा सुरु गरियो । पार्टी एकताका नाममा आम बलिदान क्याडरलाई पूर्ण बेवास्ता गरी कुनै कसीबिना खुला विश्वविद्यालयको भर्तीकेन्द्र बनाइयो । जसले गर्दा केही गम्भीर माक्र्सवादका आधारभूत गलत प्रवृत्तिको अनुसरण गर्नसम्म पछाडि परेन हाम्रो नेतृत्व ।
आदरणीय नेतागण जसले गर्दा बलिदानी क्याडरमा संकीर्णता तीव्र महत्वकांक्षा, अराजकताको विकास भयो, त्यसले गर्दा पार्टीभित्र वर्गीय माया घनिष्ठताको अन्त्य भयो । पार्टी निम्न पुाजीवादी अधैर्यताले सीमा नाघ्यो । नयाा अभिजातवर्गको जन्म भयो । नेतृत्व तहबाटै दलाल, नोकरशाही प्रवृत्तिको झनै चुलिएर गयो भने बलिदानी क्याडर कुण्ठा, अधैर्यताले कुनै निश्चित योजनामा होमिएरभन्दा पनि आफ्नो पक्षमा मत समेटेर बहुमतमा पुर्याउने जस्तो गलत प्रक्रिया सुरुवात भयो । त्यसमा हामीलाई भावावेगका खोक्रा भवनहरूमा रमाउादै कस्सिएर मच्चीमच्ची ताली ठोकेकै न हो । हामीले बलदेखि आफ्नो अडानमा रही खबरदार गर्न सकेनौा वा त्यही संसदीय खेलका प्रक्रिया रमाएकै हो वा पूर्ण नेतृत्वप्रति पूर्ण आशाका समर्पणभाव राखेकै हो । यसैगरी, दर्जनौा सीसीका बैठकले विस्तृत बाटो तय गर्न सकेनन् । केन्द्रिकृत एकल नेतृत्वका निर्णयहरूमा समर्पित गर्ने र आलोचना गर्दै अन्तरसंघर्षका नाममै बिते । आमकार्यकर्ता अन्योलको भुमरीमा फस्नबाहेक अर्को कुनै उपाय रहेन । त्यसैगरी, ठूलो आशाका तृप्तिका त्यान्द्रोले पालुङटारसम्म घिसार्दै गर्यो । त्यहाा करिब सात हजार क्याडर जहाा गम्भीर बहस र निष्कर्षको आशामा चलेको हो । तर, खरिपाटीबाट अपनाइएको गलत प्रवृत्ति त्यहाा पनि अछुतो रहेन । सीसीको बैठकलाई जिम्मा थोपर्दै त्यो हलबाट स्थगित गरियो । त्यहााबाट टुङ्ग्याउन सकेनन् । हुन त पहिलेका कैयौा बैठकमा दोहोरिएका घटना हुादा पनि भावावेग । एकताका आश्वासनमै विस्तारित बैठक टुङ्गयिो । यी सबै प्रक्रिया हेर्दा नेतृत्ववादमा सीमित रहेन । आमकार्यकर्ता पंक्ति खरबरदारीका आवाज उठाउनुपर्ने भइसकेको छ । अब समयमा यसभन्दा अगाडिकै विधिबाट जान सक्दैन । त्यसकारण अब आमरूपमा एकीकृत गर्न निश्चितरूपमा खबरदारीको प्रक्रिया सुरु गर्नुपर्ने भइसकेको ढिला गर्न बित्तिकै गम्भीर दुर्घटना व्यहोर्नुपर्ने समय आएको छ । यहाासम्म नेपाल कम्युनिस्ट आन्दोलन मात्र होइन । विश्व कम्युनिस्ट आन्दोलनमा समेत गम्भीर असर पार्दै सताब्दियौा पछाडि पर्ने निश्चित छ ।
